macierzyńsko

Dzień dziś doniosły, nastrój podniosły
Mam lekką głupawkę, próbuję się spakować na wakacje, z póki co opłakanym skutkiem. Od mnogości godzin spędzonych wczoraj i dziś na łódce ( a wiało zacnie), błędnik mi się buntuje i pisząc tę notkę zaliczam niezłe przechyły
ojtam
o czym to ja chciałam? a Dzień Matki
Cóż moje dzieci są radością, zmartwieniem, czystym szczęściem, zwątpieniem, inspiracją, rozżaleniem, miłością, uciążliwością, niezwykłością, codziennością. Mogłabym tak długo. Najważniejsze jest, że są. Są, choć czasem nadal trudno mi w to uwierzyć. I nie potrafię myśleć, że mogło być inaczej.
I znów przepięknie zaśpiewa o tym co mi w duszy gra Anna Maria.

ps.tymczasem robimy ahoj na dłużej i przy sprzyjających wiatrach jutro zmierzamy w na południe kontynentu

koncertowo

Ah ten Możdżer! Wyszłam z koncertu na miękkich kolankach. Pięknie było. Porywająco. Burza emocji.
Nie jestem zbyt “wyrobiona” muzycznie, ale sądzę, że uczestniczyłam w czymś bardzo wyjątkowym.
Bo kiedy Leszek Możdżer się kłaniał, uśmiechał oraz mówił do publiczności był sobie takim zwyczajnym człowiekiem – dwie ręce, dwie nogi, głowa – jak ty i ja. Potem siadał, kładł dłonie na klawiaturze, zasłaniał twarz blond czupryną – i zaczynał czarować. Gdy wydobywał z fortepianu te niesamowite dźwięki, Leszek Możdżer jako istota z krwi i kości zupełnie gdzieś znikał. Zapominałam, że on tam wciąż jest, że on to wszystko robi – to co dzieje się w mojej głowie i to, że serce mi tak mocno bije. Nie pamiętałam o nim. Bo była tylko muzyka. On był muzyką.
Miażdżącego talentu potrzeba, i na pewno lat morderczej pracy, żeby wzbudzać w słuchaczu tak duże wątpliwości, że za tym wszystkim stoi tylko człowiek. Leszek Możdżer o niepewnym trochę uśmiechu i blond grzywie. Zwykły człowiek. Magik. Geniusz. Mój Pan od Muzyki.

odmienne stany świadomości?

Pogrzebawszy w statystykach bloga dokopałam się do fraz przez które ktoś na bloga trafił.
niniejszym zwycięzcą ogłaszam “pięcioletnią jabłoń”
Tymczasem nadal tendencja wznosząca – zwierzęca wręcz chęć życia, zachłanność, zapał, nienasycenie i energia z samego chyba kosmosu bo sypiam maksymalnie 5 godzin na dobę. Przyjdzie mi za to zapłacić wiem.
Tymczasem z żalem oddalam się z końca świata na dni kilka. Ale dla posłuchania Leszka Możdżera na zywo mogę poświęcić wiele
Młodzi Gniewni również pełni energii i pomysłów na siebie. Źródło tejże energii jest mi znane. Jedzą (żrą jest bliższym prawdy określeniem) niczym pułk wojska. Nie nadążam trochę z tym ich apetytem. Wczoraj spory kawał grillowanej ryby, micha świeżego szpinaku z dodatkami, i cała sporych rozmiarów foccacia. Po czym o godzinie 18 zażądali kolacji. Przedwczoraj Następca Tronu był łaskaw zjeść 18 pierogów. OSIEMNAŚCIE. Po czym wstał, utrzymał równowagę, otarł usta rękawem i oznajmił, że idzie na rower. Gdzie to zmieścił pozostaje kosmiczną zagadką.
Kiedyś, całkiem jeszcze nie dawno byłam głęboko przekonana, że dorosłość to drwina z młodzieńczych marzeń i planów. Tymczasem pokochałam bycie panią po 30-stce, nic a nic nie tęsknię za szaleństwami dwudziestoletnimi. Dociera do mnie jasno ile straciłam przez zaniechanie. Pędzę więc w poszukiwaniu straconego czasu. Po raz pierwszy mam ochotę na nowe, nieznane. Wychodzę coraz bardziej poza “strefę komfortu”, z ciekawością sprawdzam “co za rogiem”. Chce mi się śmiać, tańczyć, i nie traktować się ani trochę poważnie.
Oh! wygląda to na karygodny wprost wybuch optymizmu i miłości własnej. Takie do do mnie niepodobne, że aż strach. I wstyd trochę, że tak bez oporów i chłodnego dystansu ten swój obłęd tu sprzedaję. Przecież jasne jest, że za jakiś czas będę to odszczekiwać. Na łamach tego blogaska, a jakże. Więc stay tuned
A moc niech zostanie ze mną!

Skarżypyta

MAMOOOOOOOOOOO, MAMOOOOOOOOOOOOOOOO!
Drze się Jej Maleńkość ile sił w płucach wprost ze środka ogrodu
Nie będę ściemniać, że trochę udawałam, że mnie nie ma;)
Wszak trochę przygłucha i odrobinę ślepa matka, to matka szczęśliwa.
MAMOOOOOOOOOOOOO, MAAAAMOOOO – nie poddaje się Jej Maleńkość!
MAMMMMOOOOOOOO a Kacper powiedział kuuuuuurwaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!
Sąsiedzi pracujący w ogrodzie na przeciwko ryknęli śmiechem.
Energicznie poderwałam 4 litery z krzesełka.
Ta dzisiejsza młodzież.

hell yeah

Nie ma mnie tu. Gdyż albowiem ponieważ wszystko przez to, że się zakochałam. I jest to miłość toksyczna, obezwładniająca, uzależniająca. Bo jak tu nie oszaleć dla tego zupełnie wariackiego uczucia kiedy łapiesz wiatr w żagle (i to dosłownie), kiedy jacht się przechyla, woda bryzga na boki, żagiel napina, a dłonie ściskające szot szczypią i nie wiadomo kiedy pokrywają się malowniczymi bąblami. Świat znika, nie ważne co będzie za godzinę – teraz jest szum wiatru, łopot płótna, i ty sam na sam z łodzią, naturą i sobą samym. I to wszechogarniające, zniewalające poczucie wolności. Aż chce się krzyczeć.
Skok dopaminy, zalew endorfin, ekstaza – nazewnictwo jest bez znaczenia.Jestem stracona dla świata. Myślę, że na długo. Być może na zawsze
Tak bardzo się cieszę, że to dopiero początek mojej żeglarskiej drogi. Tyle jeszcze przede mną. Oszalałam i nigdy nie chcę wyzdrowieć To się chyba nie może znudzić.
Miałam pojawiać się na przystani 2 razy w tygodniu, jestem 4 razy i kombinuję jak dorzucić piąty. A mówią, że “starość” jest nudna

Jestem z miasta?

Na Końcu Świata spędziłam już prawie 5 lat. To dużo. Często zastanawiam się na ile jestem już “tutejsza” a ile tkwi we mnie “mieszczucha”. Bilans wychodził mi 60% (Koniec Świata) do 40% (Miastowa Dziewucha). Po ostatnim pobycie w mieście rodzinnym bilans zmienił się na 80%do20%. Wszystko było fajnie. Wykorzystaliśmy się z miastem do utraty sił i trochę chyba do utraty cierpliwości. Na pewno niemałe znaczenie miał fakt, że był to wyjazd z Młodymi Gniewnymi, więc jak by nie patrzeć podróż odrobinę jednak służbowa
Nie było nas krótki tydzień a po powrocie zastaliśmy tyyyyyle zmian. Ogródek warzywny ruszył wyraźnie do przodu, jabłonie kwitną jak oszalałe. Dzieci oraz pies wybiegły z auta i tyle ich widziałam. Dwie bite godziny biegali dookoła domu, zaglądali w swoje kąty, tarzali sie po miękkiej jak perski dywan i soczyście zielonej trawie. Ubrania również przybrały taki kolor. Zbierali mlecze, pies zaś postawił na ich konsumpcję. Nic nie może się równać z tą ciszą która dźwięczy w uszach, z kawą wypitą na własnym tarasie, z zielenią pchającą się do każdego okna, z rowerową wyprawą bladym świtem do piekarni po gorące jeszcze bułki. Wiem, że tego uczucia nie da mi żadna metropolia choćby nie wiem czym mnie kusiła, tej wszechogarniającej swobody,luzu i prostych radości. Chyba nie jestem już z miasta. Coraz lepiej odnajduję się w życiu tak “trochę z boku”, poza głównym nurtem.

Nietykalni

Idźcie na ten film. Koniecznie. Jest rewelacyjny. Niesamowita historia, aktorzy, ujęcie tematu, muzyka. Dawno nie śmiałam się tak głośno i serdecznie w kinie. Nawet jeśli to śmiech przez łzy. I od razu mi lepiej jak sobie pomyślę, że to wydarzyło się naprawdę. Jak się okazuje można zrobić świetną komedię o rzeczach smutnych. I nie musi się ona składać wyłącznie z wulgaryzmów.